pokazuję, Jak świadomie oświetlajać miejsca, w których zrobiło się ciemno.
Pracuję z blokadami które wpływają na ciało fizyczne i energetyczne wiecej…
Przestrzeń energetyczna człowieka i jego ciało fizyczne to ciągła wymiana. Jeśli gdzieś zaczynają być aktywne nisko-wibracyjne zapisy, wpływa to na całość funkcjonowania, czasem są one echem dawnych emocji, historii rodowych, wzorców, które nosimy nieświadomie;, czasem mają korzenie w konkretnym doświadczeniu. Możemy spojrzeć na to razem i zobaczyć co potrzebuje uzdrowienia, aby energia mogła płynąć swobodnie, a Twoje ciało mogło odetchnąć
Pomagam rozświetlić drogę, by odnaleźć własny kierunek, pokazuję jak być bliżej siebie, jak otworzyć się na własne Prowadzenie wiecej…
Czasem łatwo zgubić kierunek, gdy pojawiają się rozterki, napięcia czy wewnętrzne blokady. Razem przyjrzymy się temu, co Cię zatrzymuje, i temu, dokąd naprawdę chcesz iść. Pomogę Ci odnaleźć Twój kierunek i uwolnić to, co staje Ci na drodze do siebie, do Twojego potencjału. Pokazuję narzędzia, które pomagają nawigować w codzienności
Towarzyszę w rozwoju osobom chcącym zwiększyć jakość w pracy z drugim człowiekiem wiecej…
Wspieram osoby, które są w trakcie własnego rozwoju, aby mogły pracować z większą precyzją i lekkością, dbając jednocześnie o swoją przestrzeń oraz przestrzeń klienta. Dzielę się doświadczeniem i wiedzą ze swojej własnej drogi. Uczę, na co zwracać uwagę podczas procesu, jak świadomie zarządzać swoją energią, oraz jak wspomóc proces miedzy spotkaniami. Spotkania to zarówno teoria jak i praktyka.
Uczę osoby, które towarzyszą innym w procesach związanych z ciałem fizycznym i energetycznym, dzieląc się swoim doświadczeniem oraz metodami. wiecej…
Jestem na etapie tworzenia autorskiego programu mający na celu większą świadomość zarządzania energią, naukę pracy z energetyką drugiej osoby. Jeżeli czujesz, że to dla Ciebie napisz do mnie.
O mnie
Droga odkrywania siebie dała mi wiedzę, dzięki której dziś mogę prowadzić innych wspierając ich we własnych procesach i pokazując, jak pracować z drugim człowiekiem. wiecej…
Jestem na pewno jedną z wielu osób, na które wpłynęły procesy zachodzące na Ziemi, jedną z wielu , które zaczęły czuć i widzieć więcej. Nie był to u mnie łatwy czas, wszystko działo się bardzo szybko i intensywnie, ale zmusiło mnie to do dużej uważności, wejścia w szczegóły tego co się dzieje i naukę zarządzania tym co przyszło, tym co się otwierało, żeby móc to pogodzić ze zwykłym życiem. Dzisiaj mogę dzielić się swoim doświadczeniem oraz możliwościami jakie się dla mnie otworzyły.
Sesje
Sesje indywidualne
60-90 minut
Koszt: 950 zł.
Pakiet 3 sesji
60-90 minut
Koszt: 2600 zł.
Konsultacja indywidualna
jeśli chcesz spotkać się wcześniej, sprawdzić, który produkt jest dla Ciebie
20 minut
Koszt: 150 zł.
Produkty
produkty online
1)Zarządzanie swoją energii
2) Pole energetyczne człowieka
3) Bajki dla dzieci – Duchowe opowieści
-> jeśli jesteś zainteresowany proszę o kontakt mailowy 🙂
kapsułki wiedzy
jeszcze chwila i będą dostępne 🙂
https://medium.com/@kaiya_5392
https://www.youtube.com/@Kaiya_b-j6h
O entropii, która zwiastuje nowy porządek wiecej…
Entropii, która zwiastuje nowy porządek
Czy pojawiają się momenty na Twojej drodze, że masz wrażenie, że cała przestrzeń wokół Ciebie zaczyna drgać w chaotyczny, nieuchwytny sposób?
To uczucie, jakby nastąpiła gwałtowna entropia, wszystko wokół przyspiesza, rozprasza się, traci dotychczasowy rytm, trudno chwycić się czegokolwiek. Stoisz w miejscu i zaczynasz się zastanawiać: czy to co czuje to moje ciało, moje zmęczenia i napięcia, czy po prostu zmienia się energia wokół mnie?
Ten moment choć bywa to przytłaczający i ciężki, warto pamiętać, że to zupełnie normalny element rozwoju.
Zapowiedź Nowego
W przyrodzie, żeby mógł nastać nowy porządek, często stara struktura na chwilę ulega rozproszeniu. Żeby słońce mogło wzejść, najpierw przechodzi przez gęstą noc.
Chaos nie jest błędem w systemie ani sygnałem, że dzieje się źle. Jest naturalnym etapem przestrojenia pola energetycznego na nowe wibracje. Kiedy przychodzą nowe, wyższe częstotliwości, stary porządek ulega reorganizacji. To okres przejściowy wymagający, ale niosący w sobie ogromny potencjał
Czas chaosu
W momencie energetycznego chaosu pojawia się częsta pułapka: nasz umysł, czując brak stabilności, próbuje natychmiast przywrócić ład poprzez szybkie ruchy, naprawianie, układanie planów i podejmowanie kluczowych decyzji.
Warto wtedy pamiętać o prostej zasadzie: wszystko, co tworzymy lub decydujemy z poziomu chaosu, przesiąka tą samą chaotyczną i nieprzewidywalną energią.
Gdy pole wokół drży, klarowność widzenia jest zaburzona. Trudno o trafną intuicję, gdy odbieramy mnóstwo bodźców z zewnątrz. Dlatego najlepsze, co możesz dla siebie zrobić w takim czasie, to dać sobie prawo do pauzy:
- Odejdź od planowania: Jeśli coś nie wymaga natychmiastowej reakcji, odłóż to na później.
- Wstrzymaj się z decyzjami: Daj sobie czas do momentu, aż fala entropii opadnie, a w Twoim wnętrzu na nowo zapanuje przejrzystość i spójność.
- Zrezygnuj z presji: Zamiast szukać rozwiązań na siłę, przejdź w tryb obserwatora. Prawdziwe odpowiedzi pojawią się naturalnie, gdy wróci równowaga.
Jak łagodnie przejść i przetrwać ten czas?
Kiedy wszystko wokół drży, najważniejsze jest odnalezienie cichych punktów oparcia. Nie chodzi o walkę z chaosem, ani próbę zatrzymania pozwól mu przez siebie przepłynąć, bez potrzeby kontroli. Zwróć uwagę co Ciebie otacza, co jest w Tobie
1. Zanurz się w większej harmonii – Przestrzeń Lasu
Gdy zewnętrzny szum i chaotyczne wibracje docierają do nas ze zwielokrotnioną siłą, warto zanurzyć się w miejscach, które naturalnie utrzymują stałą, wysokie częstotliwości.
Jedną z najczystszych takich przestrzeni jest las. Natura nie ulega sztucznym turbulencjom drzewa, Ziemia i leśny klimat emanują głębokim osadzeniem. Spacer po lesie, powolny oddech i intencjonalne uziemienie pozwalają wyciszyć drgania w ciele i rozproszyć szum.
2. Wróć do siebie
Dbaj o swoją energię. Zatrzymaj się na chwilę, spowolnić i wejdź do swojego wnętrza, wejdź do swojej przestrzeni serca i sprawdź
Jak się tam czujesz czy jest czysto i spokojnie?
Czy czujesz tam swoją własną, autentyczną energię?
Pobądź tam, odseparuj się od wewnętrznego wzburzenia
Ego,ego, ego ah to ego wiecej…
Ego
W świecie rozwoju osobistego i duchowego bardzo dużo poswieca się ego często jest traktowane jak wróg, coś czego trzeba sie pozbyć. Ale czy na pewno?
Spojrzymy na to z perspektywy codziennego życia, pracy z energią i obserwacji własnego ciała, czy ego jest błędem natury czy może jednak narzędzie nawigacji w świecie fizycznym
Prawdziwe wyzwanie nie polega na tym, by z nim walczyć. Chodzi o to, by nauczyć się rozpoznawać, kiedy służy nam jako zdrowa rama, poczucie granic i sprawczość, a kiedy zaczyna przejmować stery nad naszym życiem
1. Do czego właściwie jest nam potrzebne zdrowe ego?
Ego w codzienności pełni bardzo pożyteczne funkcje:
- Tworzy granice i tożsamość: Pozwala odpowiedzieć na pytanie: „kim jestem ja, a gdzie zaczyna się drugi człowiek?”. Bez zdrowego ego nie potrafilibyśmy postawić granic ani zadbać o swój dobrostan. NAsz układ nerwowy czuje się bezpieczniej
- Nawiguje w materii: Dba o nasze fizyczne bezpieczeństwo, organizację życia, omaga w decyzjach co jest dla Nas ważne
Jak kształtuje się ego u dzieci i dlaczego jest kluczowe?
Dzieci nie rodzą się z gotowym ego. One tworzą swoją tożsamość powoli, poprzez relację z rodzicami i światem.
Budowanie zdrowego ego u dziecka to proces niezwykle potrzebny jest to nauka sprawczości, rozpoznawania własnych emocji i mówienia: „ja potrafię”, „ja jestem”. Zaburzenia na tym etapie utrudnia później dorosłemu stawiania własnych granic, sięgania o swoje.
2. Pewność siebie czy ego?
Ego zaczyna nam szkodzić wtedy, gdy traci swoją naturalną funkcję cichego wsparcia i wchodzi w stan skrajności. Zazwyczaj dzieje się tak z lęku, braku poczucia bezpieczeństwa czy nieprzepracowanych ran.
Z drugiej strony, gdy zaczynamy stawiać jasne granice i mówić z poziomu intuicji, otoczenie potrafi zareagować zarzutem: „wielkie ego/ ego duchowego” co często jako forma własnej obrony, gdy nasze słowa naruszają czyjąś strefę komfortu.
Jak rozpoznać, czy to stanięcie w swojej mocy, czy reakcja obronna umysłu?
- Pewność siebie (Bycie w sobie): bycie osadzonym. Mówienie ze spokojem: „To jest moje, tak to czuję i tak to widzę”. Nie ma w tym potrzeby przekonywania nikogo na siłę. Szanuje przestrzeń drugiego człowieka, pozwala mu myśleć inaczej, nie tracąc przy tym własnego zdania
- Ego dominujące(Umysł w reakcji obronnej):Reakcja z umysłu i napięciach ciała. Mówi z lęku i braku. Potrzebuje wygrać, udowodnić rację, narzucić swoje zdanie albo wytłumaczyć się za wszelką cenę. Umysł staje sie tak glosny , ze zaglusza wszystko w koło, a inny punkt widzenie traktuje jak zagrożenie
- Ego niewystarczające (oddanie autorytetu na zewnątrz): To drugi biegun nierównowagi. Gdy ego nie jest dostatecznie ukształtowane lub zostało w przeszłości zgaszone, z lęku przed odrzuceniem wchodzimy w pozycję uległą. Przekazujemy swój wewnętrzny autorytet innym ludziom. Myślimy wtedy: „Oni wiedzą lepiej, co jest dla mnie dobre”, uciszamy własną intuicję, przepraszamy za to, że żyjemy i bezrefleksyjnie przyjmujemy czyjąś prawdę jako własną.
Złota zasada:
Pewność siebie działa z poziomu obfitości („Ja jestem w swoim, Ty jesteś w swoim”).
Ego dominujące działa z poziomu lęku i braku „Muszę opanować tę przestrzeń, żeby czuć się bezpiecznie”
Ego niewystarczające „Inni są autorytetem, ja nie wiem/nic nie znaczę”
3. Podstępna pułapka: Duchowe ego i uzależnianie od ciągłego rozwoju
Kiedy z nieprzepracowanym lub nierównoważnym ego wchodzimy na ścieżkę rozwoju osobistego czy duchowego, nasze ego nie znika ono po prostu ubiera nowe szaty.
W zależności od tego, w którą stronę przechyla się szala, może przybierac różne formy
- Duchowe ego dominujące (rola Zbawcy):
- Wzięcie na siebie za dużej odpowiedzialności: Przekonanie, że to od naszej pracy, kompetencji i obecności zależy powodzenie czyjegoś uzdrawiania lub transformacji.
- Ciche poczucie wyższości, złość na odmienne zdanie, potrzba ciągłego naprawiania innych
- Ocenianie – ocenianie ludzi przez pryzmat ich blokad i deficytów zamiast dostrzegania całości
- Uzależnianie od własnego pola: Narzucanie narracji, że dana osoba potrzebuje ciągłego prowadzenia, kolejnych warsztatów i sesji – zamiast wyposażenia jej w narzędzia, obudzenia w niej zaufania do siebie i nauczenia własnej sprawczości.
- Duchowe ego niewystarczające ( rola Wiecznego Ucznia):
- Oddawanie własnej mocy nauczycielom: Ślepe wierzenie, że tylko dany nauczyciel czy warsztat ma klucz do naszego uzdrowienia, przy jednoczesnym braku zaufania do własnej intuicji.
- Ciągłe poszukiwania : Przekonanie, że wciąż jest z nami coś nie tak,że musimy dalej szukać i szukać uzdrowienia zanim pozwolimy sobie po prostu żyć.
- Lęk przed własną sprawczością: Chowanie się za kolejnymi kursami i procesami energetycznymi z lęku przed wzięciem odpowiedzialności za swoje życie w materii.
- uciszanie własnego głosu, problem z wycenieniem pracy, przepraszanie za zajmowanie przestrzeni
- Szuka ciągłego potwierdzenia („Czy to było dobre?”, „Czy na pewno pomogłem?”). duży lęk przed krytyką,
- Trudność w stawianiu granic w relacjach i zawodowo i prywatnie
Dojrzałość ego
Praca z ego wcale nie polega na zmniejszaniu swojej pewności siebie czy podważaniu tego, co robimy. Możesz stać w swojej pełnej mocy, jasności i pewności.
Prawdziwa dojrzałość polega na tym, że idąc stabilnie swoją drogą, potrafisz uszanować drogę, odmienne zdanie i poglądy innych ludzi. Dajesz im pełne prawo do ich własnych obserwacji, wniosków, a nawet do braku zgody z Twoim punktem widzenia, ze świadomością i szacunkiem dla faktu, że każdy człowiek ma prawo patrzeć na świat przez swój własny, unikalny filtr.
Nie chodzi też o to, by całkowicie zrezygnować ze szkoleń, kursów czy słuchania innych, gdy tego potrzebujemy, a o to, by zaufać własnej intuicji, poczuć, gdzie, kiedy i jak głęboko chcemy w dany temat wejść. Cokolwiek do nas przychodzi z zewnątrz, niech zawsze przejdzie przez nasz własny filtr. To Ty decydujesz, co na ten moment jest Twoje, czy to głęboki proces, praca własna w swoim zaciszu czy po prostu zwykła rozmowa z drugim człowiekiem
Zdrowe wsparcie daje wolność: zaprasza Cię do wzięcia tego, czego potrzebujesz na ten moment, a potem puszcza Cię dalej, abyś żył tym w praktyce i wracał tylko wtedy, gdy sam poczujesz taką potrzebę.
Ego nie jest wrogiem, którego musisz pokonać, zniszczyć czy przekroczyć na drodze rozwoju. To po prostu Twoja ludzka część
Cała sztuka nie polega na walce, ale akceptacji i łagodnym przywróceniu właściwej hierarchii:
- Pamiętaj, że masz prawo do zdrowej, silnej pewności siebie. Stawianie granic, mówienie swojej prawdy i branie odpowiedzialności za swoje życie to nie jest „wielkie ego” to wyraz Twojego uziemienia i dojrzałości.
- Ufaj swojemu wewnętrznemu filtrowi. Podążaj za sobą, tak gdzie kieruje Ciebie Twój wewnętrzny kompas. Słuchaj innych, rozmawiaj, bierz udział w warsztatach, ale zawsze przepuszczaj całą wiedzę przez własną intuicję. Ty jesteś ostatecznym autorytetem w swoim życiu.
- Daj innym wolność patrzenia przez ich własny filtr. Prawdziwa moc nie musi nikogo nawracać, naprawiać ani uzależniać od siebie. Pozwala ludziom iść ich własną drogą, popełniać ich własne błędy i odkrywać ich własną prawdę w ich unikalnym tempie.
Kiedy przestaniesz uciekać przed swoim ego, bać się go pojawi się głęboki, cichy spokój. Zostajesz po prostu Ty w całej swojej złożoności i czas w tu i teraz.
Życie w tu i teraz – czy utknęliśmy między żalem a lękiem? wiecej…
Czy zdarza Ci się czuć, że nic tutaj nie pasuje? Albo czujesz rozczarowanie tym, jak wygląda Twoje codzienne życie? To stan, w którym znajduje się dziś ogromna część społeczeństwa. Jednak gdyby pochylić się nad tym głębiej i przyjrzeć temu uczuciu bez oceniania, stanąć z boku jak obserwator i wyciągnąć wnioski.
Czy trzymanie się tego ciężaru cokolwiek w Twoim życiu zmienia?
Czy ułatwia podejmowanie codziennych decyzji?
Czy daje Ci wolność i pozwala naprawdę być w tu i teraz?
Większość z nas nie żyje w teraźniejszości, bo nasza uwaga jest stałe gdzie indziej, rozproszona i zapętlona między dwa potężne stany: żal i lęk.
Kotwica przeszłości – paraliż jutra
Żal trzyma nas w sidłach przeszłości, działa jak kotwica. Może być to żal do rodziców, do systemu, do decyzji podjętych lata temu, a nawet do samego siebie. Przykleja się, ciągnie w dół i stopniowo zalewa ciało, umysł, przestrzeń, w takim stanie ciężko zobaczyć to co jest przed nami.
Z kolei strach przed kolejnym rozczarowaniem uniemożliwia spokojne patrzenie w przyszłość. Zamraża, umożliwia płynny ruch w przód.
Z kolei strach przed kolejnym rozczarowaniem uniemożliwia spokojne patrzenie w przyszłość. Zamraża swobodny przepływ energii i paraliżuje ciało fizyczne, pojawia się spięciem, ciągłą potrzebą kontroli. Próbujemy chronić się przed przyszłym bólem, starając się przewidzieć każdy możliwy scenariusz.
W efekcie tkwimy w pętli, uciekając przed tym, co było, i bojąc się tego, co może nadejść. W takim stanie całkowicie tracimy chwilę obecną, to, co tu i teraz. Idziemy przez życie, nie zauważając go.
Realna zmiana w tu i teraz
A gdyby spojrzeć na życie z poziomu tu i teraz, czy jest to możliwe? Czy można pstryknąć palcami i powiedzieć sobie „od dziś żyję chwilą” i wszystko się ułoży? Nie zawsze jest to łatwe, ponieważ chwila nieuwagi może wrzucić z powrotem w stare przekonania i wzorce.
By być w stanie w tym nawigować, ważne jest bycie blisko siebie, zaopiekowanie się sobą, akceptacja siebie i swoich emocji oraz uważność, która zwłaszcza na początku jest tutaj kluczowa, tak samo jak codzienne postanowienie powrotu do tu i teraz do swojej energii to swojej siły.
Wrócić do prawdy o sobie
Zamiast oczekiwań akceptacja – rozczarowanie pojawia się w przestrzeni między rzeczywistością a obrazem wykreowanym przez nas.
Zamiast lęku bycie blisko prawdy o sobie – bycie w sobie pomaga w podejmowaniu decyzji z poziomu własnej energii, intuicji, a nie przez pryzmat dawnych ran.
Zamiast forsowania zaufanie i obecność – planowanie z miejsca, w którym jesteś, w poczuciu ugruntowania, zaufania i akceptacji siebie zamiast udowadniania czegoś światu.
Gdy zdejmiemy z siebie ciężar dawnych żali i przestaniemy bać się jutra, zyskujemy przestrzeń na to, by wreszcie w pełni żyć własnym życiem.
Wdzięczność wiecej…
Dlaczego poczucie wdzięczności nie zawsze jest takie proste
Ile razy podczas rozwoju padały słowa “bądź wdzięczny”,”napełnił się wdzięcznością”, “warto czuć wdzięczność”
Dostajemy ćwiczenia, piszemy dzienniki, wymieniamy wieczorem dobre rzeczy, a jednak w środku wciąż pojawia się cichy zgrzyt. Czasem czujemy opór, czasem po prostu pustkę.
Czy łatwo wpaść w pułapkę ogromnych oczekiwań?
Ja łatwo naddajemy energię mimo, że wcale to nie jest potrzebne?
Jak często mija Nas dzień za dniem a My oczekujemy wielkich rzeczy mijając małe cuda codzienności.
To nie jest opowieść o tym, że jesteśmy „niewdzięczni”. To opowieść o nauce uważności i życiu w równowadze
Pułapka naddawania
Na pierwszy rzut oka naddawanie i brak wdzięczności wydają się niezwiązanymi ze sobą tematami. W rzeczywistości są ze sobą bardzo mocno połączone.
Naddawanie czyli oddawanie nadmiernej ilości energii, wysiłku, zasobów prowadzi to zawsze do zaburzenia równowagi. W gruncie rzeczy jest objaw braku zaufania do naturalnego przepływu, braku akceptacji wymiany w równowadze, ciągłego poczucia, że może być lepiej, więcej lub że nie daliśmy wystarczająco dużo.
Przy naddawaniu często stoi za tym „To, co jest teraz, nie wystarcza. Muszę dołożyć więcej , wymusić, dociągnąć, to co dałem jest niewystarczająco dobre, nie jest warte swojej ceny” czasem może też wprowadzać ciche oczekiwanie czegoś w zamian spektakularnego efektu albo konkretnej reakcji z drugiej storny (wdzięczności) gdy te nie nadchodzą pojawia się rozczarowanie i żal
Oczywiście można powiedzieć , że jest się wdzięcznym za codzienność pomimo naddawanie w pracy
Ale czy na pewno?
W energii niczego nie oszukamy, naddawani prowadzi do deficytu energii, wtedy wdzięczność działa jak rekompensata na braki spowodowane naddawaniem, wypełniania powstałe puste przestrzenie zamiast napełnia Nas w pełni obfitością.
Wdzięczności przykryta płaszczem?
Wdzięczność nie znika może być przykryta przez warstwy mechanizmów obronnych, które wykształci liśmy przez lata.
- Mechanizm przetrwanie
Jako ludzie jesteśmy mistrzem wypatrywania zagrożeń. Dla ewolucji to, co bezpieczne, powtarzalne jest niezauważalne. Umysł szukając kolejnych kroków. - Niezasługiwania i lęk przed rachunkiem
Kiedy tkwimy w „Na wszystko musi ciężko zapracować/ Na wszystko muszę zasłużyć”, proste dobre rzeczy budzą podświadomy niepokój i lęk pojawia się “nie zasługuje na to”„Skoro jest dobrze, to za chwilę coś się stanie”. zamiast zachwytu, napełnienie się wdzięcznością i obfitością powstaje napięcie i wypatrywanie zagrożenia - Uzależnienie od „bycia w procesie”, trudność akceptacji, że może byc dobrze
Kiedy jesteśmy w stałym uzdrawianiu się, rozwoju, szukaniu blokad i naprawianiu siebie tkwimy w ciągłej czujności, stan wdzięczności sytości bywa przerażający i szybko wracamy do szukania czegoś co może być nie tak. - Stałe napięcie w ciele
Gdy przez lata żyjemy w napięciu i stresie, rozluźnienie i zachwyt stają się obce Ciało odczytuje brak napięcia jako coś niewygodnego, stan zagrożenia. - NIeświadoma tarcza
Często używamy wdzięczności jako tarczy zamiast nazwać to jak się czujemy, zauważyć, że jesteśmy zmęczenia jest wtedy jak nakładka która ma unieważnić prawdę, zagłusza mówiąc „muszę być wdzięczna za tę lekcję” - Porównywanie się
Gdy Twoja uwaga jest na zewnątrz zamiast w środku, drobne momenty w Twoim własnym życiu zaczynają wydawać się „za małe” i nie warte zauważenia. - Lęk przed porażką w oczach świata
Wdzięczność powinna zacząć się od Nas samych, Naszego własnego podwórka gdy pojawia się cicha potrzeba, by to, czym się zachwycamy, przynosiło konkretny efekt lub nadawało się do pokazania, było docenione przez innych wdzięczność i żywych wyparowuje.
Wdzięczność to ta minuta kiedy nic nie wymaga poprawy, jest zachwyt nad tu i teraz, jest to stan którego można się nauczyć, nauczyć się bycia w nim by to zrobić przede wszystkim trzeba wyłączyć na ten moment stałą czujność i wypatrywanie zagrożenia, uznać własną prawdę i faktyczny stan rzeczy, całkowitej szczerości ze sobą.
Czy może być za dużo wdzięczności?
Czy istnieje limit wdzięczności? Prawdziwa wdzięczność jest stan spokoju i osadzenia w ciele, wypełnia całą Naszą przestrzeń nie ma limitu.
Jednak to, co bywa nazywane „nadmiarem”, jest mechanizmem obronnym.
Wpada się w tę pułapkę wtedy, gdy wdzięczność przestaje być zachwytem, a staje się płaszczem na trudne emocje. Kiedy w życiu pojawia się złość, zmęczenie, przekroczenie granic czy smutek, a my natychmiast nakładamy na to filtr wdzięczności: „ale powinnam być wdzięczna za tę lekcję” albo „inni mają gorzej”, jest to mechanizm który oddala nas od siebie, uciekamy od własnej prawdy i nie ma nic wspólnego z wdzięcznością
Wdzięczność używana jako usprawiedliwienie dla cudzego zachowania zamienia się w ciężki kamień który niesiemy. Zamiast otwierać serce, zamraża ciało w sztucznym szukaniu pozytywów
Prawdziwa, dojrzała wdzięczność nigdy nie wymaga niewidzenia bólu i trudnych emocji potrafi stać tuż obok zmęczenia czy smutku i powiedzieć: „Widzę ten ciężar, daje mu prawo istnieć. A jednocześnie czuję ciepło tego naparu w dłoniach, mam wdzięczność za promienie słońca na mojej twarzy”.
Obojętność codzienności
Często traktujemy codzienność tak, jakby była dana na zawsze. A przecież tak nie jest nikt z Nas nie wie co będzie jutro.
Gdybyś zadał sobie pytanie: „Co, by było gdybym ostatni raz,dotykam codzienności?”, A gdybyś
Gdybyś zdjął z życia roszczenie, że coś „musi być jakieś”,
Gdybyś otworzył się na to, że znaczenie ma to jest tu i teraz.
Wdzięczność na co dzień
Wdzięczności nie da się zaplanować, nie da się podejść do tego przemocno “ muszę być wdzięczny”
Wdzięczność to uwaga, osadzeniem w tu i teraz w energii przyjmowania.
- Zauważaj małe rzeczy w codzienności, zapach kawy, lekki podmuch wiatru, blask Księżyca
- Pozwól sobie na nicnierobienie: gdy pojawi się chwila spokoju nie szukaj natychmiast kolejnego zadania
- Nie chowaj swoich emocji poczuj najpierw swoje zmęczenie lub smutek a potem przejdź do wdzięczności
- Pozwól sobie na zachwyt bez konieczności bycia widzianym na zewnątrz.
- Zauważaj to co jest to co masz a nie zaczynaj od gonitwy „chcę więcej”
Wdzięczność, a Obfitości
Często czekamy, aż obfitość pojawi się w naszym życiu, by wreszcie pozwolić sobie na wdzięczność, zapętlamy się w “gdy osiągnę cel, będę dziękować”.
Ale obfitość nie jest czymś, co przychodzi na końcu ona obfitość jest tu cały czas, nawet w najmniejszych momentach.
Możesz stać w samym środku pola obfitości, ale jeśli jesteś zajęty naddawaniem i wyczekiwaniem wielkich rzeczy, nakładasz na siebie szczelny płaszcz i nie czujesz tego co w koło. Uczucie wdzięczności to torowanie drogi, dla energii która może Ciebie napełnić. Nie musisz szukać więcej, wystarczy, że zauważysz to co jest i pozwolisz się temu napełnić, a wtedy poczujesz prawdziwą obfitość
